Verhalen van jonge Hagenaars met een Beperking

Mijn naam is Linda en ik ben 26 jaar. Ik maak gebruik van een rolstoel om me voort te bewegen en ik moet zeggen- ik vind het heerlijk om veel te bewegen. Dit is mijn eerste rapportage van een ervaringen in het openbaar. Ditmaal- de zomerse  buitenbioscoop bij het Humanity House in hartje Den Haag.

Ik moet zeggen- de avond in het algemeen was heel gaaf.  Het weer was perfect, de taxibus was op tijd. Een ideaal begin van een fantastische avond. We (ik en mijn lieve echtgenoot Frank) ontmoette  onze vriendin Lysanne om 20:25. Ook al zou de film pas bij zonsondergang, wat zo rond 22:00 was, beginnen, het was een erg goed idee van ons om er zo vroeg te zijn.


Een klein advies: Je moet je plekje in het filmtheater van te voren boeken. Dat is wat ik had gedaan voor mij en mijn man. Maar niet voor Lysanne omdat haar beslissing om mee te gaan erg kort van te voren genomen werd. We hadden geluk. In het mooie theater kon een maximum van 94 mensen plaats nemen en sommige bezoekers werden buiten gehouden. Lysanne niet, maar ik ga niet speculeren over hoeveel dat met geluk te maken heeft.

De 94 stoelen op het podium zaten allemaal vol maar ik had niet het gevoel dat het erg druk was. Er was zat ruimte voor iedereen en meer mensen erbij zou het alleen maar te veel opgevuld hebben.

Toen ik over de mail correspondeerde met het Humanity House, kreeg ik het  telefoon nummer van een vrouw door dat ik moest bellen bij aankomst zodat zij ons kon begeleiden van de patio naar de andere kant van het gebouw. Dus ze waren goed voorbereid en geïnformeerd toen ik er aan kwam. 

Mijn man hielp mij en de aardige mevrouw van het Humanity House hielp Lysanne . Het is nog best een uitdaging om van de zijingang naar het podium te komen. De patio zelf is heel mooi. Er is een schans naar het terras en er zijn vrij ruime invalidetoiletten aanwezig, maar om daar te komen moet je de schans wel af. Ik heb ze zelf niet geprobeerd, dus ik kan verder niks zeggen over deze faciliteiten.

Toen we op het terras waren, realiseerden we ons dat de échte uitdaging nog moest komen. We moesten namelijk nog met onze rolstoelen óp het podium zien te komen. Ik raad zeer sterk aan iemand mee te nemen, zodat diegene kan helpen met het duwen van je rolstoel of die de staf goeie, gedetailleerde instructies kan geven. De mensen daar waren zo aardig en behulpzaam, maar er is gewoon te weinig ruimte. In ieder geval, we kregen alles netjes op tijd voor elkaar zodat we van de film konden genieten.

Ik denk dat het niet te doen is met een elektrische rolstoel of scootmobiel, tenzij de persoon wel een beetje trap zou kunnen lopen. Het podium is gewoonweg niet aangepast voor dit soort vervoersmiddelen.

Vorig schooljaar zat mijn beste vriendin, Joriene in het laatste jaar van haar studie Fotografie en Video aan het Deltion College. Aan het begin van dat jaar vertelde ze mij al dat ze als eindexamenopdracht een korte filmdocumentaire moest maken en vroeg me gelijk of ze dat over mijn leven mijn leven met de longaandoening Cystic Fibrosis mocht houden. Ik was hierdoor heel erg vereerd en vond dat natuurlijk goed. 


Voor mij is het namelijk erg belangrijk dat Cystic Fibrosis, ook bekend als Taaislijmziekte, meer bekendheidheid krijgt, dat meer mensen zich bewusst worden van deze aandoening. Het filmpje van Joriene leek mij daar een goeie gelegenheid voor en ik ben dan ook heel blij met het resultaat.

Mijn tweede jaar Sociaal Pedagogisch Hulpverlening (SPH) gaat zo beginnen en de voorbereidingen voor mijn stage voor het derde jaar zijn ook meteen begonnen.
Maar waar? Met wat voor cliënten? Wat kan ik en wat kan ik niet? Vragen die voor iedereen moeilijk te beantwoorden zijn, maar als je in een rolstoel zit maakt dat het er niet makkelijker op.

Op de Haagse Hogeschool hebben we een website waar alle instellingen op staan waar je als SPH’er stage kan lopen. De vraag welke doelgroepen geschikt zijn voor mij is al gauw beantwoord. De doelgroepen mensen met een lichamelijke beperking en kinderen vallen af. Deze mensen kan ik niet helpen vanuit mijn rolstoel.

Dan maar beginnen met het aanschrijven van de plekken. Na vijftien brieven de deur uit te hebben gedaan. Heb ik een aantal gespreken met bedrijven die geïnteresseerd zijn in het hebben van mij in het team als stagiaire willen.

Een van mijn gesprekken was bij Anton Costandse, een stichting met woonlocaties voor mensen met een psychiatrische diagnose.
In het gesprek kwam naar voren dat er gedacht werd dat ik niets zelf kon en dat ik zelf overal hulp en ondersteuning bij nodig had en daarom geen hulp kon bieden aan de cliënten. Zonder dat ik ook maar zelf iets in kon brengen was het oordeel al geveld.

Het volgende gesprek was bij de Gemiva SVG groep, bij een woonlocatie in Voorschoten.
Een erg apart gesprek waar mij tussen neus en lippen door werd verteld dat de cliënten van Gemiva liever niet geholpen wilden worden door iemand met een beperking. Daar heb ik dus een uur voor in de auto gezeten.

Maar na veel gesprekken heb ik eindelijk een stageplek en wel bij Middin. Hier was het gesprek snel en goed ik werd niet raar aangekeken om mijn beperking, maar gewoon beoordeeld op mijn CV en aanmeldingsformulier. Hier ga ik begin september beginnen met mijn stage!!!