Verhalen van jonge Hagenaars met een Beperking

Een huis vinden als je niet meer bij je ouders wil wonen is lastig. Met een beperking of zonder beperking het maakt niet uit. Het is voor beide duur en je weet niet waar je aan begint. De kosten die je maakt zijn altijd hoger dan thuis. Met een beperking moet je vaker rekening houden met de ruimte die er in een huis moet zijn. Waar je hulp vandaan plukt wanneer je die nodig hebt.

Toen ik net achttien was heb ik mij laten inschrijven bij begeleid wonen. Mijn ouders vonden dat een veilig begin. Ik zou daar begeleiding krijgen om dingen te leren en om later in mij leven zelfstandig te gaan wonen.

Op mijn 20ste was er een plek vrij en ben ik met begeleiding gaan wonen. Nu moet ik zeggen dat het voor iemand met een beperking net zo zwaar is om het huis uit te gaan dan voor iemand zonder beperking. Want ik vond het in het begin erg lastig om een planning te maken met betrekking tot mijn sociale leven en mijn studie. Voor mij was het daardoor ook lastig om in te schatten waar ik hulp bij nodig heb en wat ik zelf kon. Maar uiteindelijk na 3 jaar was ik uit geleerd en wat nu wat ik kon daar niet blijven wonen.

Nu zijn we een jaar later en weet ik eindelijk waar ik wil gaan wonen. Ik ga naar een Fokus woning zodat, ik wel 24 uur, 7 dagen per week iemand kan bellen om me te helpen met wat ik niet kan of wat op dat ogenblik niet lukt.

Er is op dit moment een appartement vrij. Ik heb al gebeld en heb papieren thuis gekregen om in te vullen. Als ik alles rond heb kan de verhuizing beginnen. Dat word weer even wennen maar krijg er wel een mooier huis voor terug!

Mijn naam is Linda en ik ben 26 jaar. Ik maak gebruik van een rolstoel om me voort te bewegen en ik moet zeggen- ik vind het heerlijk om veel te bewegen. Dit is mijn eerste rapportage van een ervaringen in het openbaar. Ditmaal- de zomerse  buitenbioscoop bij het Humanity House in hartje Den Haag.

Ik moet zeggen- de avond in het algemeen was heel gaaf.  Het weer was perfect, de taxibus was op tijd. Een ideaal begin van een fantastische avond. We (ik en mijn lieve echtgenoot Frank) ontmoette  onze vriendin Lysanne om 20:25. Ook al zou de film pas bij zonsondergang, wat zo rond 22:00 was, beginnen, het was een erg goed idee van ons om er zo vroeg te zijn.


Een klein advies: Je moet je plekje in het filmtheater van te voren boeken. Dat is wat ik had gedaan voor mij en mijn man. Maar niet voor Lysanne omdat haar beslissing om mee te gaan erg kort van te voren genomen werd. We hadden geluk. In het mooie theater kon een maximum van 94 mensen plaats nemen en sommige bezoekers werden buiten gehouden. Lysanne niet, maar ik ga niet speculeren over hoeveel dat met geluk te maken heeft.

De 94 stoelen op het podium zaten allemaal vol maar ik had niet het gevoel dat het erg druk was. Er was zat ruimte voor iedereen en meer mensen erbij zou het alleen maar te veel opgevuld hebben.

Toen ik over de mail correspondeerde met het Humanity House, kreeg ik het  telefoon nummer van een vrouw door dat ik moest bellen bij aankomst zodat zij ons kon begeleiden van de patio naar de andere kant van het gebouw. Dus ze waren goed voorbereid en geïnformeerd toen ik er aan kwam. 

Mijn man hielp mij en de aardige mevrouw van het Humanity House hielp Lysanne . Het is nog best een uitdaging om van de zijingang naar het podium te komen. De patio zelf is heel mooi. Er is een schans naar het terras en er zijn vrij ruime invalidetoiletten aanwezig, maar om daar te komen moet je de schans wel af. Ik heb ze zelf niet geprobeerd, dus ik kan verder niks zeggen over deze faciliteiten.

Toen we op het terras waren, realiseerden we ons dat de échte uitdaging nog moest komen. We moesten namelijk nog met onze rolstoelen óp het podium zien te komen. Ik raad zeer sterk aan iemand mee te nemen, zodat diegene kan helpen met het duwen van je rolstoel of die de staf goeie, gedetailleerde instructies kan geven. De mensen daar waren zo aardig en behulpzaam, maar er is gewoon te weinig ruimte. In ieder geval, we kregen alles netjes op tijd voor elkaar zodat we van de film konden genieten.

Ik denk dat het niet te doen is met een elektrische rolstoel of scootmobiel, tenzij de persoon wel een beetje trap zou kunnen lopen. Het podium is gewoonweg niet aangepast voor dit soort vervoersmiddelen.

Vorig schooljaar zat mijn beste vriendin, Joriene in het laatste jaar van haar studie Fotografie en Video aan het Deltion College. Aan het begin van dat jaar vertelde ze mij al dat ze als eindexamenopdracht een korte filmdocumentaire moest maken en vroeg me gelijk of ze dat over mijn leven mijn leven met de longaandoening Cystic Fibrosis mocht houden. Ik was hierdoor heel erg vereerd en vond dat natuurlijk goed. 


Voor mij is het namelijk erg belangrijk dat Cystic Fibrosis, ook bekend als Taaislijmziekte, meer bekendheidheid krijgt, dat meer mensen zich bewusst worden van deze aandoening. Het filmpje van Joriene leek mij daar een goeie gelegenheid voor en ik ben dan ook heel blij met het resultaat.