Verhalen van jonge Hagenaars met een Beperking

Valerie van Onbeperkt Haags zocht en vond een bijbaan….

Je bent jong en je wilt uitgaan, leuke dingen doen, winkelen! Maar daarvoor heb je geld nodig. En je ouders hebben het geld natuurlijk niet onbeperkt op hun rug zitten.
Dus je gaat op zoek naar een bijbaantje…

Net zoals heel veel leeftijdsgenoten. Helaas is het vinden van een bijbaantje voor iemand met een beperking niet zo gemakkelijk en vanzelfsprekend als voor iemand zonder beperking. Bedrijven zijn bang voor hoog ziekteverzuim en ze zijn bang dat het niveau van het werk te hoog ligt voor de medewerker. En dit geldt helaas niet alleen voor bijbaantjes.

Uit een onderzoek is gebleken dat een heel groot deel van de jongeren die van speciaal onderwijs komen niet aan een geschikte baan kunnen komen.
Natuurlijk is dit verspilling van talent!

Dat vindt Emma at Work ook. Emma at Work bemiddelt tussen jongeren en bedrijven. Dit doen ze in samenwerking met een grote keten uitzendbureaus: Tempo Team.

Valerie, 18 jaar en ook redactielid van Onbeperkt Haags studeert HBO recht aan de hogeschool leiden en vanaf 13 december van 2011 start zij met haar eerste bijbaan die ze heeft gevonden via Emma at Work.

Super dat je een baantje hebt gevonden! Hoe ben je bij Emma terecht gekomen?
Een tijdje geleden was ik op de supportbeurs in Utrecht. Daar zag ik ze al staan. Maar op dat moment was ik druk met mijn examens. Nu  ben ik daar klaar mee en dacht dat ik wel heel graag wil gaan bijverdienen. Dus ben ik gaan zoeken op internet en kwam weer bij Emma at Work terecht.

En toen heb je een afspraak gemaakt?
Ja en ik moest op gesprek bij een vestiging van tempo team  bij mij in de buurt en daar kwam ook een medewerkster van Emma at Work. Ik moest wat over mijn medische gegevens vertellen en mijn opleiding, hobby’s en waar mijn interesses liggen. Ook vroegen ze hoeveel uur ik wilde werken en wat voor werk ik leuk vind. En toen zijn ze voor me gaan zoeken.

Hoe lang duurde het voordat je wat hoorde?
Nou ik had dat gesprek in augustus dus ongeveer 4 maanden. Ik vind dat wel snel, want ik hoorde van een vriendin van mij dat zij echt al veel langer moet wachten. Dus ik ben er wel heel blij mee!

Wat voor werk ga je eigenlijk doen?
Ik ga op een ministerie  licht administratief werk doen. Ik ga een mevrouw helpen die niet genoeg tijd heeft voor die dingen. En ik begin met 5 uur in de week maar misschien kan dit later meer worden. Voorlopig heb ik een contract tot aan de zomer, maar als het goed gaat dan kan het misschien ook wel verlengd worden.

Ben je nu in dienst van Tempo team? 
Nee ik heb gewoon een contract van het ministerie. 

Ben je nog op sollicitatie geweest?
Ja ik werd gebeld door Emma at Work en toen kwam dezelfde medewerkster die mij ook had gesproken bij het tempoteam filiaal ook mee met het gesprek. De mevrouw voor wie ik klusjes ga doen en haar baas waren er ook en ik heb verteld over mijn beperking en wat ik leuk vind en wat ik kan. 

Heb je nu nog wel te maken met Emma at Work of is de begeleiding daarvan nu klaar?
Nee volgens mij niet, ik mag altijd bellen als er wat is of als het niet goed gaat en het bedrijf waar ik ga werken ook. Maar verder weet ik het eigenlijk niet echt goed. Ik ben nog niet begonnen met werken. Maar ik heb er wel zin in.

Heb je nog een tip voor leeftijdsgenoten die ook werk zoeken?
Ik vind Emma at Work echt een aanrader! Ook al zoek je maar voor 4 uur per week werk dan helpen ze je ook, maar ook als je voor 40 uur in de week zoekt. Ze zijn echt heel aardig en goed!

En als je je hebt ingeschreven moet je wel regelmatig even contact opnemen. Dus als je een maand niks hebt gehoord kun je het beste gewoon bellen naar jouw contactpersoon, want dan gaat het sneller. 

‘Je moet lekker brutaal zijn’

“Een hoop werkgevers zien meteen een rolstoel of een beperking, dat hoeft geen struikelblok te zijn.”
Een foto van Tycho
Naam: Tycho Herf

Leeftijd: 25
Beperking: Spina Bifida
Beroep: Multimedia ontwikkelaar LOI
Toekomstdroom: Professioneel roeier worden / werken in de orthopedische hulpmiddelen industrie

‘Ik wist eigenlijk nooit zo goed wat ik wilde’
Ik ben geboren met een open rug, waardoor er zenuwen in mijn rug zijn beschadigd. Vanaf mijn middel wordt de functie en het gevoel minder naarmate je lager komt. Ik voel bijvoorbeeld niks onder mijn voeten. Ik zit in een rolstoel, maar kan nog wel kleine stukjes lopen.

Na de HAVO ben ik in Rotterdam naar het Grafisch Lyceum gegaan en heb daar de opleiding Multimedia gestudeerd met als specialisatie Animatie. Ik wist eigenlijk nooit zo goed wat ik wilde gaan doen, heb nooit gedacht “dat zou ik heel graag willen” en vind veel verschillende dingen leuk. Ik ben dus ook heel breed opgeleid waardoor je niet meteen een heel specifiek beroep kunt gaan beoefenen, misschien is dat wel een dubbele handicap ;).

Interview met Tycho

‘Ik ben vrij eigenwijs’
Toen ik afstudeerde wilde ik in de animatiewereld blijven, ik wilde 3D-animaties maken en modellen voor films, maar in Nederland is die branche vrij klein en je moet heel erg goed zijn wil je daar in terecht komen, dat was ik niet. Uiteindelijk heb ik anderhalf jaar thuisgezeten zonder baan. In die tijd kreeg ik Wajong en woonde gelukkig nog thuis, want alleen van de Wajong had ik het niet gered. Ik besefte dat de animatiewereld het niet zou worden en ben breder gaan zoeken. Ik heb bij de LOI gesolliciteerd en ben daar aangenomen. In totaal heb ik vier gesprekken bij hen gehad, in het tweede gesprek heb ik ter sprake gebracht dat je subsidie aan kan vragen voor werknemers met een beperking. Ter voorbereiding op dat gesprek ben ik nog langs geweest bij het CWI (nu UWV) en heb alles op print meegenomen en aan mijn baas gegeven.

In mijn brief of cv staat niet expliciet dat ik een beperking heb, maar in mijn cv staan wel bepaalde signalen waaruit je het op zou kunnen maken. Mijn handicap zie ik zelf niet als beperking, omdat ik evenveel kan als een ander die achter een bureau zit. Ik ben ook vrij eigenwijs, dus als ik dingen zelf kan doen, dan doe ik ze ook graag zelf. Bij de LOI hebben ze geen aanpassingen voor mij hoeven maken, ik ben dus vrij ‘makkelijk’ voor een werkgever. Daar denkt overigens niet iedere werkgever zo over, want voordat ik bij de LOI werkte, heb ik flink wat sollicitaties gehad. Het werd nooit expliciet gezegd, maar ik heb wel het vermoeden dat mijn handicap heeft meegespeeld bij de afwijzingen. Werkgevers zijn vaak bang dat je meer verzuimt dan een ‘normale’ werknemer en zien beren op de weg. Ik heb vaak vragen als “wat kan je wel en niet?”, “ben je vaak afwezig?” en “ga je vaak naar de dokter?” gehoord, daaraan merk je dat iemand zich op de handicap focust in plaats van de persoon.

Tycho roeit

‘Roeien geeft me vrijheid’
Ik roei op hoog niveau en we zijn pas in het buitenland geweest voor kwalificatiewedstrijden om ons te plaatsen voor de Paralympics in Londen dit jaar. Helaas zijn we 4de geworden en doen we niet mee, maar gelukkig zijn er genoeg andere wedstrijden om op te focussen.

Ik train gemiddeld 10 x per week, want roei ook nog bij roeivereniging Rijnland in Leidschendam. Roeien geeft me vrijheid, omdat het me de mogelijkheid geeft te sporten zonder stoel.
Het liefst zou ik professioneel roeier worden, maar ik weet nu nog niet hoever ik zou kunnen komen binnen de sport. Ik ben inmiddels wel minder gaan werken, zodat ik me meer op het roeien kan focussen.

Ik zie mezelf niet de rest van mijn leven op kantoor zitten en ben me sinds september aan het oriënteren op wat ik wel zou willen doen. Ik heb binnen de LOI een jobcoach gekregen en heb een jobcoach bij de Randstad naar aanleiding van hun samenwerking met het NOC (Nederlands Olympisch Comité). Sinds ik in 2010 begon met roeien, wil ik eigenlijk steeds meer iets in die hoek gaan doen. Ik zoek het nu in de orthopedische hulpmiddelen industrie, een tijdje geleden ben ik bij een open dag geweest van Livit Orthopedie en het lijkt me leuk om bij zo’n soort bedrijf te werken. In zo’n orthopedische werkplaats is het heel druk, je moet continue heen en weer lopen, je bent met klanten bezig, maar ook met machines.
Aan mijn hoofd en handen mankeert niets, maar het zou fysiek wel een uitdaging zijn.
Omdat ik geen opleiding heb in die richting en niet zomaar kan stoppen met werken ben ik op zoek naar een leer-werktraject.

Tycho in de sportschool

‘Je rolstoel hoeft geen struikelblok te zijn’
Ik denk dat het bij het zoeken naar werk belangrijk is om lekker brutaal te zijn. Een hoop werkgevers zien meteen een rolstoel of een beperking, dat hoeft geen struikelblok te zijn. Als jij jezelf goed weet te verkopen, dan heeft een werkgever er al snel vertrouwen in dat je de juiste kandidaat bent. Hij ziet jou en niet je beperking.

Je kunt je daarnaast goed voorbereiden op het sollicitatiegesprek, door uit te zoeken wat de voordelen van het aannemen van iemand met een beperking zijn. Dit kun je voorleggen aan je toekomstige werkgever, net zoals ik heb gedaan tijdens mijn tweede gesprek.

Ook roeien?
Voor de Paralympische Talenten groep in Amsterdam zijn we nog op zoek naar nieuwe roeiers voor ons team. Heb je interesse kijk dan eens op knrb.nl/content.php/nl/326. Voor vragen kun je ook een mailtje sturen naar
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

 

Een huis vinden als je niet meer bij je ouders wil wonen is lastig. Met een beperking of zonder beperking het maakt niet uit. Het is voor beide duur en je weet niet waar je aan begint. De kosten die je maakt zijn altijd hoger dan thuis. Met een beperking moet je vaker rekening houden met de ruimte die er in een huis moet zijn. Waar je hulp vandaan plukt wanneer je die nodig hebt.

Toen ik net achttien was heb ik mij laten inschrijven bij begeleid wonen. Mijn ouders vonden dat een veilig begin. Ik zou daar begeleiding krijgen om dingen te leren en om later in mij leven zelfstandig te gaan wonen.

Op mijn 20ste was er een plek vrij en ben ik met begeleiding gaan wonen. Nu moet ik zeggen dat het voor iemand met een beperking net zo zwaar is om het huis uit te gaan dan voor iemand zonder beperking. Want ik vond het in het begin erg lastig om een planning te maken met betrekking tot mijn sociale leven en mijn studie. Voor mij was het daardoor ook lastig om in te schatten waar ik hulp bij nodig heb en wat ik zelf kon. Maar uiteindelijk na 3 jaar was ik uit geleerd en wat nu wat ik kon daar niet blijven wonen.

Nu zijn we een jaar later en weet ik eindelijk waar ik wil gaan wonen. Ik ga naar een Fokus woning zodat, ik wel 24 uur, 7 dagen per week iemand kan bellen om me te helpen met wat ik niet kan of wat op dat ogenblik niet lukt.

Er is op dit moment een appartement vrij. Ik heb al gebeld en heb papieren thuis gekregen om in te vullen. Als ik alles rond heb kan de verhuizing beginnen. Dat word weer even wennen maar krijg er wel een mooier huis voor terug!